Oom Piet, de aanprikkelateur

Je ziet me hier in vol ornaat om het park voor onze deur – het Polderpark in Almere Buiten – schoon te houden. Hoed en zonnebril als vermomming; laarzen en handschoenen om mezelf een beetje schoon te houden; van gemeentewege verstrekte grijper en ring-met-vuilniszak.

Deze opruimklus doe ik samen met buurvrouw Margreet. Twee keer in de week lopen we een rondje. Margreet op donderdag of vrijdag, ik op maandag of dinsdag. Het is het meest simpele en nederige werk dat je je kunt voorstellen, maar het geeft veel voldoening. Na afloop van je ronde weet je dat het park een stukje schoner is dan daarvoor. (Het is ook een klus waar je nooit mee klaar bent, na een paar dagen kun je weer van voor af aan beginnen…)

Telkens als ik mijn rondje loop denk ik met liefde terug aan mijn Oom Piet. Een broer van mijn vader en zoals alle ooms van die kant was hij stukadoor. Dat was een heel zwaar beroep waarin je ook niet al te best verdiende. Oom Piet ploeterde van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat in de bouw maar zijn hart lag er niet. In het diepst van zijn gedachten was hij cabaretier. In zijn dromen vierde hij triomfen op het toneel. Het dichtst daarbij kwam hij bij het jaarlijkse ‘buutreednerconcours’ in Nijmegen. Buutreednen (of ‘tönnekespraoten’) was een vast onderdeel van het carnaval in ‘Knotsenburg’. De buutreedner  neemt in een conference van een minuut of tien plaatselijke bobo’s op de hak. Hij doet dat niet als zichzelf, maar schept een alter ego waarvan het aannemelijk is dat die de hele stad op zijn duimpje kent en alles dat daar gebeurt van dichtbij meemaakt. Oom Piet trad op als ‘Pitje de Anprikkelateur’. Een gemeentearbeider die – met een prikstok (vandaar ‘anprikkelateur’) en afvalmand – zwerfvuil opruimt.

Oom Piet was een schat van een man met een hart van goud. Hij was eerlijk gezegd wel behoorlijk zwaar op de hand. In zijn act probeerde hij zijn publiek op te voeden, meer dan hij probeerde ze te vermaken. De winst in die wedstrijden ging daarom meestal aan zijn neus voorbij. Op het buutreednerconcours in 1973 behaalde hij zijn mooiste resultaat: hij won de publieksprijs. Eindelijk erkenning! Graag had ik hem wat meer van dat soort successen gegund.

Bij het opruimen van zwerfvuil gebruiken we tegenwoordig geen prikstok meer, maar een handige grijper. In plaats van een afvalmand gebruiken we een  ring met een vuilniszak. De essentie is hetzelfde: je maakt de omgeving waar je je ronde doet een stukje aangenamer.

Technische informatie

Het formaat van de illustratie is ongeveer 21 bij 30 centimeter. Ik heb hem geschilderd op 300 grams papier van Fabriano (Watercolor Studio) met Oostindische inkt en aquarelverf van Winsor&Newton.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *