Circus Ronaldo – het leukste circus van dit moment

Danny en Johnny Ronaldo

Hoe oud zal ik zijn geweest toen ik voor het eerst een film zag? Een jaar of vier, vijf, schat ik. Die eerste film was Dombo, Disney’s vliegende olifantje. Pas veel later heb ik gezien dat de film een happy end heeft, want het eind van die film heb ik niet meegemaakt. Toen Dombo werd weggerukt van zijn moeder hield ik het niet meer droog en werd ik door een lieve ouvreuse uit de filmzaal meegenomen en met een lolly getroost.

Je kent de film: hij speelt in een circus. En alhoewel mijn eerste ervaring met circus dus niet zo’n succes was, ben ik al heel lang aan het circus verslingerd. Op mijn zevende verjaardag kreeg ik van mijn oma het boek ‘De bonte droom van het Circus’. Het was een verzamelalbum voor de plaatjes die je in het midden van de jaren vijftig cadeau kreeg bij een pakje roomboter. Dat aten wij thuis niet – oma wel, vandaar.

Mijn eerste circus: Krone!

In de jaren vijftig hing rond circussen nog de sfeer van grandeur die het in de jaren twintig en dertig wist te bemachtigen. In Europa had je de reuze-circussen als Sarrasani, Renz en Krone. Van films ken je vast ook Barnum & Bailey /Ringling Bros. In Nederland had je in de jaren vijftig een paar middelgrote circussen: Van Bever, Mikkenie, Strassburger en Boltini. Die genoten niet van de sfeer van grandeur van de buitenlandse – meestal Duitse – circussen. Ze waren aardig, maar kneuterig. Daarom was het een sensatie dat Circus Krone in 1959 een tournee en Nederland maakte en ook Nijmegen aandeed. Het lukte me om mijn ouders over te halen er met z’n allen naartoe te gaan. Superlatieven schieten te kort. HET MOOISTE WAT IK OOIT IN MIJN LEVEN HAD GEZIEN! Leeuwen en olifanten, acrobaten en jongleurs, paarden, paarden, paarden, clowns!, sterke mannen en slangenvrouwen. Muziek, geur, sfeer, beweging, gelach, zweet-in-je-handen, verbazing en verbijstering.

Het circus nu: hm…, maar het blijft mijn liefde

Het is de laatste tijd een beetje kwakkelen met het circus. Het werd een beetje kindervermaak. Zelf wijten ze het aan de concurrentie van tv en film, ze wijten het aan het verbod op wilde dieren, ze wijten het aan de onrechtvaardige belastingen. Als je het objectief bekijkt mogen ze overigens niet klagen, zeker de kerst- en wintercircussen doen het buitengewoon goed. Heel wat buitenlandse circussen proberen een graantje mee te pikken en komen in december deze kant op. Ik denk dat het probleem met circussen is, dat het eigenlijk niet meer in zichzelf gelooft. Omdat ik regelmatig rond de piste zit ben ik misschien verwend, maar – hoe vertederend het ook blijft – héél goede dingen zie je maar weinig. Als je één of twee uitschieters ziet, heb je een goede avond gehad. Maar niet getreurd: Er zijn wel degelijk uitzonderingen. Mocht je in de gelegenheid zijn om Circus Zanzara te gaan zien, moet je dat vooral doen. In de kerstperiode staan ze op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam. Gaat dat zien!

… en dan is er ook nog Circus Ronaldo

Circus Ronaldo. Uit België. Niet zo heel groot (zeg maar: behoorlijk klein), maar HEEL LEUK. Het is een familiecircus dat teruggaat tot eind 19e eeuw. Zoals in die tijd gebruikelijk was, begon het als ‘paardenspul’, toen dat wat minder liep werd het een soort reizend theater. Dat verliep in de crisisjaren in de vorige eeuw. In de jaren zeventig zochten ze de spullen weer bij elkaar en gingen op reis als Circus Ricardo. (Niet dat iemand ‘Ricardo’ heet, de baas was Jan van den Broeck en de rest van de familie had al even Vlaamse namen.) Na een jaartje werd de naam veranderd in Circus Ronaldo en ging iedereen ook ‘Ronaldo’ als achternaam te voeren.

Circus Ronaldo brengt een soort combinatie van ouderwets circus en variététheater. (Gelukkig) zonder dieren, maar met een aantal ras-artiesten die allemaal twee of drie soorten acts kunnen neerzetten. Trapeze & clownerie & knock-about & ikarische nummers & jonglage & acrobatiek & muziek maken. Hun programma’s zien er ook fantastisch uit. De tent, de aankleding van de nummers, de kostuums, de belichting, je kijkt je ogen uit.
Op het plaatje zie je Danny (links) en Johnny Ronaldo. Danny is nu zeg maar ‘de directeur’ en kan alles. Johnny (die dus ‘Jan van den Broeck’ in zijn paspoort heeft staan) was ‘de directeur’ maar is nu vooral artiest. Op zijn best is hij als scherpschutter. Enig minpuntje: hij kijkt zelden echt vrolijk.

Komend winter- en voorjaarstournee voert alleen door België met een uitstapje naar Frankrijk. Het speelschema vind je hier: https://www.circusronaldo.be/nl/tour-tickets. Mocht je in de buurt komen (een paar uur omrijden is de moeite waard, neem van mij aan), mis het niet.

Technische informatie

Het formaat van de illustratie is ongeveer 17 bij 25 centimeter. Ik heb hem geschilderd op 300 grams papier van Fabriano (Watercolor Studio) met Oostindische inkt en aquarelverf van Winsor&Newton.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.